:(

Kolejny raz po miłości zostaje mi zaledwie pare fotografi, tym razem troszkę więcej niż po pierwszej, mam naszych 3 fotografie. Moj ulubiony , albo znienawidzony liryk sie przypomina: "gdy się miało czyjes serce dusze i ciało, a zostanie fotografia, to to jest bardzo malo". Tak trudno mi w to wszystko uwierzyć, jeszcze 3 tygodnie temu tuliłam głowe na Twoich ramionach w pociągu, trudno mi uwierzyc w to co sie stalo...we wszystko co sie stalo, teraz nawet nie moge Cie zobaczyc. Kazdy dzien zaczyna sie od lez i otwierajac oczy wiem, ze Ciebie nie ma. Ta swiadomosc przeraza, bo kocham Ciebie. Chcialabym przytulic sie, obudzic przy Tobie. Zniszczylismy to razem, i tylko razem moglobysmy to odbudowac, ale jedynym warunkiem jest prawdziwa milosc, a ja juz wiem, Ty mnie nie kochasz...nie tesknisz...nie pragniesz...umierałbyś bowiem tak jak ja bez Ciebie, i nie byloby w tym zadnego racjonalizmu, wrocilbys bojac sie przyszlosci beze mnie. Tak jest wlasnie w milosci. Z drugiej jednak strony wiem, że mezczyzni sa bardzo racjonalni, i jesli nie wierza w zmiane i w przyszlosc ida swoja sciezka. Bardzo mi zle, ze nie moge isc z Toba. Kocham Cie. Przeraza mnie swiadomosc, ze bede zapominac Ciebie dlugo, jak ostatnim razem. Wyjezdzam do Indii pracowac z dziecmi, zeby swoje cierpienie sporzytkować. Byles moją druga miłoscią , ostatnią. Kiedyś obiecalam, ze jestem ostatni i tak wlasnie jest. Juz nie chce kochac, bowiem nie wierze, ze ktokolwiek pokocha mnie.

On November 22 2010 37 Views

‹